Author Su Shi 达天资近道又得至人养生长年之诀而余亦窃闻其一二以为今者宦游相别之日浅而异时退休相従之日长既以自解且以慰子由云(诗前原有苏辙原诗,今删。)别期渐近不堪闻,风雨萧萧已断魂。犹胜相逢不相识,形容变尽语音存。但令朱雀长金花,此别还同一转车。五百年间谁复在,会看铜狄两咨嗟。 Rate this poem Select ratingGive it 1/5Give it 2/5Give it 3/5Give it 4/5Give it 5/5 No votes yet Rate Log in or register to post comments